The Peregrine Fund: Maakt werk van het beschermen van stootvogels over de hele wereld.

 

The Peregrine Fund (TPF) is een organisatie die al meer dan vijfendertig jaar met stootvogels werkt zonder winstoogmerk. De organisatie is in 1970 opgericht, met het doel een poging te wagen de teruggang van de slechtvalk Falco peregrinus t.g.v. DDT-vergiftiging te stoppen.

Om de soort terug te krijgen, hebben we een fok-, en herintroductieprogramma ontwikkeld, gebaseerd op aangepaste technieken uit de valkerij, die vroeger werden gebruikt om jonge stootvogels te trainen. Ongeveer vijfentwintig jaar later werd de slechtvalk van de lijst van bedreigde dieren geschrapt. Gedurende deze periode zijn we ook begonnen met het behoud van andere stootvogels op nationaal en internationaal niveau. Op dit moment werkt de TPF   met verschillende soorten stootvogels in meer dan veertig landen over de wereld. Onze programma’s omvatten o.a. het fokken en uitzetten van de Aplomado-valk  Falco femoralis en de Californische condor Gymnogyps californianus in de Verenigde Staten, tot het intensief monitoren van de bedreigde Ridgeway’s buizerd Buteo ridgwayi van de Dominicaanse Republiek,  de Kaapse  gier Gyps coprotheres van Zuid-Afrika, tot een gemeenschappelijke inspanning van vele organisaties om de Mauritius-valk terug te krijgen. Van de laatste soort waren nog maar twee koppels over, terwijl er nu weer meer dan achthonderd vogels in het wild rond vliegen.

 

Deze grote bosarend gaat erg in aantal achteruit, wat voornamelijk te wijten is aan habitat- verlies en de vervolging door mensen. Het programma van TPF probeert de problemen m.b.t. de achteruitgang van deze soort tegen te gaan door zich te concentreren op drie belangrijke

onderdelen die tot het behoud kunnen leiden. Deze onderdelen zijn: - Het fokken en herintroduceren van deze vogels, in een poging om de aantallen te laten groeien in geschikte gebieden en die tot hun historische verspreidingsgebied horen. – Wetenschappelijk  veldonderzoek, om meer te leren over het gedrag, de ecologie, en het leefgebied van zowel wilde als in gevangenschap geboren vogels, om de resultaten te vergelijken. –En een intensief  educatieprogramma om de mythen die de harpij en andere stootvogels achtervolgen, weg te nemen.

 

Op dit moment hebben we meer dan dertig harpijarenden uitgebroed en los gelaten in Panama en Belize. We houden ze via satellieten en VHF zenders in de gaten. Ook hebben we meer dan dertig nesten in het wild gelokaliseerd in Darien (Panama). We hebben op zes in het wild geboren dieren zenders geplaatst. Ons educatieve team bereikt ongeveer vijfduizend mensen op jaarbasis, die in bewoonde of vrijwel onbewoonde gebieden wonen, waarbij we ons voornamelijk op gemeenschappen richten die in de buurt van de harpij en zijn leefgebied wonen.

 

Sinds de jaren zeventig bestuderen we ook het gedrag en de ecologie van de verdwijnende roodborstvalk Falco deiroleocus. Vroeger broedde deze soort waarschijnlijk van zuidelijk Mexico tot Noord-Argentinië. Vandaag de dag is de vogel duidelijk afwezig in de gebieden van Centraal-Amerika die voor hem geschikt zijn. Om onze kennis van deze soort te vergroten, en om te zorgen dat de vogels niet uit grote delen van hun leefgebied verdwijnen, gebruiken we verschillende tactieken die het ons mogelijk maken om met meerdere technieken de soort te behouden. De eerste stap was om zowel in Panama als in de Verenigde Staten  een populatie in gevangenschap te vestigen. Daarmee zijn we in 2001 begonnen.  Het eerste succes was in 2005, toen in ons fokcentrum de eerste drie jongen uit het ei kropen. We hopen dat we in het voorjaar van 2007 voldoende jonge vogels hebben om met een regelmatige herintroductie te beginnen. Verder gaan we door met het monitoren van wilde koppels in Panama en Belize. Dit jaar kregen we de kans om een camera te plaatsen in een van de wilde nesten in Belize. We hebben meer dan 250 uur kunnen opnemen, en zo veel kunnen waarnemen over het broeden, het uitkomen, en het voeren van het kuiken. Ook zagen we veel van het gedrag van de jongen vlak voor ze het nest verlaten. We hopen dat we in de toekomst meer camera’s kunnen plaatsen om meer over deze soort te weten te komen. Misschien kunnen we zo ook de reden van hun achteruitgang ontdekken, en eventueel nieuwe technieken ontwikkelen om dit in de toekomst te voorkomen.

 

Een paar andere projecten die door de Fondo Peregrino-Panama beheerd worden zijn het beoordelen van de status van de haaksnavelwouw Chondrohierax uncinatus op Grenada, het uitzoeken of de Cubaanse wouw bestaat, en het bijstaan van studenten en andere personen die de onbekende stootvogels van Noord en Zuid-Amerika willen bestuderen.

 

We hopen dat we in de toekomst de vaardigheden en de technieken die we hebben gebruikt om de harpij met succes te fokken en te herintroduceren, kunnen gebruiken voor het fokken en/of herintroduceren van onbekende of meer bedreigde stootvogels in Latijns-Amerika en de rest van de wereld.